Yavaşlamak her zaman kolay mı?
Yoğun bir günün ardından sakin bir yoga dersine geldiğimizi düşünelim. Örneğin, bir yin yoga dersine… Nihayet duracağız, dinleneceğiz, biraz rahatlayacağız…
Ama hareketler yavaşladığında zihnimizin de aynı hızla yavaşlamadığını fark edebiliriz. Yapılacak işler aklımıza gelebilir. Bir duruşun içinde ne kadar kaldığımızı merak edebiliriz. Saate bakmak, pozisyon değiştirmek ya da bir sonraki harekete geçmek isteyebiliriz.
Dinlenmeye ihtiyaç duymakla dinlenmeye yerleşebilmek bazen farklı deneyimler olabiliyor.
Hareket azaldığında neler fark ediyoruz?
Gün içinde dikkatimizi yöneltebileceğimiz pek çok şey var. İşler, mesajlar, konuşmalar, yetişmemiz gereken yerler… Durduğumuzda ise arka planda kalan bazı deneyimler daha belirgin hâle gelebiliyor.
Yorgunluğumuz, sabırsızlığımız, bedenimizdeki bir duyum ya da zihnimizden tekrar tekrar geçen bir düşünce...
Yin yoga gibi daha yavaş ilerlediğimiz pratiklerde bunlarla karşılaşabiliyoruz. Bedeni bir pozisyona yerleştirdikten sonra, bir süre orada neler olduğunu gözlemlemek için zamanımız oluyor. İlk anda fark ettiğimizle birkaç nefes sonra fark ettiğimiz aynı olmayabiliyor.
Bazen yerleşiyoruz. Bazen bir desteğe ihtiyaç duyuyoruz. Bazen de o pozisyondan çıkmayı seçiyoruz.
Kalmak da çıkmak da pratiğe dahil
Benim için böyle bir pratiğin amacı, herkesi olabildiğince uzun süre hareketsiz tutmak değil. İçinde bulunduğumuz deneyimi fark edebileceğimiz ve buna karşılık verebileceğimiz bir alan açmak.
Bir duruşta kalırken “Devam edebilirim” ile “Kendimi devam etmeye zorluyorum” arasındaki farkı araştırabiliriz. Bir desteğin yerini değiştirebilir, hareketin yoğunluğunu azaltabilir, ihtiyaç duyduğumuzda herhangi bir değişiklik yapabiliriz.
Aynı merakı zihnimiz için de taşıyabiliriz. Düşünceler geldiğinde onları durdurmaya çalışmak yerine, dikkatin dağıldığını fark edip yeniden bedenimizle temas kurmayı deneyebiliriz. Bazen bunu bir ders boyunca pek çok kez yapmamız gerekebilir.
Sakinleşmek bir görev olduğunda...
Bazen dinlenirken bile kendimizden bir sonuç bekliyoruz: Ders bittiğinde mutlaka sakin, hafif ve iyi hissetmeliyiz.
Oysa her pratiğin ardından aynı şekilde hissetmeyebiliriz. Bazı günler rahatlarız; bazı günler ne kadar yorgun olduğumuzu fark ederiz. Bazen de deneyimimize bir isim koyamayız.
Yuva’da yavaşladığımız derslerde bunlara da yer olsun istiyorum. Geldiğimiz halimizi hemen değiştirmeye çalışmadan, önce onunla tanışabilelim.
Belki yavaşlamayı araştırmaya buradan başlayabiliriz: Durduğumuz anda her şeyin hızla değişmesi veya başka biri olmamız gerekmiyor.
